Skip navigation

No more Candye

candye

Vrijdag 6 mei 2016 overleed de Amerikaanse rhythm & blues-zangeres Candye Kane na een gevecht van acht jaar tegen kanker. In die acht jaar bleef ze toeren en platen maken om haar ziektekosten te kunnen betalen. Vorige maand zou ze nog naar ons land komen voor opnamen en een concert in het Patronaat. Dat dat bezoek op het laatste moment afgeblazen werd was al een veeg teken.
Negentien jaar geleden interviewde ik Candye – toen nog in blakende gezondheid – voor Haarlems Dagblad. Zij bleek een geweldige vrouw en een prachtige gesprekspartner die vrijuit praatte over haar weelderige vormen, haar verleden als strip- en pornoster en haar biseksualiteit.

Hier dat interview, waarvan het destijds nog behoorlijk wat moeite kostte om het zo in de krant te krijgen – maar dat terzijde.

Interview: Candye Kane
Peter Bruyn
Te zien: vr 2 mei 1997, Patronaat, Haarlem.

Ex-pornoster brengt swingende ‘wees-blij-met-je-lijf’-boodschap in Patronaat
Candye Kane zingt de blues uit volle borst

Haar boodschap is niet mis te verstaan. Candye Kane opent er zowel haar nieuwe album met de veelzeggende titel ‘Diva La Grande’ als haar concerten mee: Hou van je lichaam. Hou van dat van jezelf en hou van dat van anderen als je de kans krijgt. ,,Ik zag mijzelf nooit op de cover van de Vanity Fair of de Cosmopolitan. Ik zag mijzelf alleen op de cover van bladen als ‘Big Melons’ of ‘Boobs’. Maar dat maakt niet uit. You’ve got to work what you’ve got, whether it’s a little or a lot’.” En dat Candye dat laatste geldt zal inmiddels duidelijke zijn.

Ze steekt haar verleden als pornomodel niet onder stoelen of banken. En als de aandacht van het publiek even dreigt te verslappen aarzelt ze ook niet om even flink met de fooienpot te schudden of zelfs met haar ‘big boobs’ een pianosolo te geven om iedereen weer bij de les te krijgen. Maar dat is dus eigenlijk niet waar het om gaat, zegt ze later, in de pauze. Gelijk heeft ze. Want wat Candye onderscheidt van de meeste andere zangeressen van het gilde van de forse lingerie-maten – Vanessa, Tatjana, Samanta Fox, Sabrina – is dat de Californische echt kan zingen. En nog prachtige songs schrijft ook. Honkytonk, stampblues, boogiebilly en countryballads waarbij ze zich overigens in haar teksten wel wat pikanter uit dan die ene ‘big sister’ die ook kan zingen: Dolly Parton.

,,Kom hier eens lekker naast me zitten,” zegt ze in de pauze en schuift alles wat Onzelieveheer in zijn oneindige gulheid geschapen heeft tegen me aan. Nee, ze is niet gaan zingen om haar ‘wees-blij-met-je-lijf-en geloof-in -jezelf’-boodschap uit te dragen, vertelt ze. Ze zong als kind al. En als tiener. Maar toen werd er tegen haar gezegd dat ze met haar weelderige vormen toch nooit een kans zou maken in de Hollywood-showbiz. Toen ze op haar zeventiende een kind kreeg en dat als ongehuwde moeder moest opvoeden, waren de laatste zang-illusies snel verdwenen. Om de Pampers te kunnen betalen besloot ze haar natuurlijke hulpbronnen in de strijd te werpen. Ze werd stripteasedanseres en werkte als model voor bladen en films in het forse borsten-circuit.
Totdat ze zich ergens in de late jaren tachtig realiseerde dat het belachelijk is dat je alleen maar mag zingen als je er uit ziet zoals ‘men’ vindt dat je er uit moet zien. Ze deed immers niets liever dan zingen. En ze zong goed. Haar voorbeelden? Ze somt ze zonder aarzeling op: ,,Big Maybelle, Big Mama Thornton, Etta James, Kay Starr, Kitty Wells, Patsy Cline en Lou Ann Barton.”
Candye vond onderdak bij het Texaanse Antone-label, waarvoor ze tot dusverre drie overtuigende albums maakte, bijgestaan door musici van vermaarde bands als The Blasters en The Paladins. Dat laatste is niet zo verwonderlijk want Paladins-bassist Tom Yearsley is alweer jaren Candye’s echtgenoot. Haar stem is schel en – hoe kan het ook anders – volumineus en haar songs zijn een aaneenschakeling van toespelingen op haar eigen fysiek en de goede dingen van het leven, gegoten in stevige Texaanse roots-rock.

Daarvoor heeft ze trouwens ook wel de perfecte band uitgezocht. Een gezelschap dat zo ‘gecast’ kan worden voor een tv-serie over een excentrieke Amerikaanse rockband. Toetseniste is een wat verkreukelde dame op leeftijd die zich voor het optreden in een mini-jurkje en zilveren pumps perst en het haar in een decimeters hoge suikerspin draagt. Gitarist Steve Wilcox is de goedlachse veteraan die zijn haar met behulp van de nodige afgewerkte motorolie tot het befaamde ‘kippenkontje’ heeft gekamd en de stellige indruk wekt al zo’n vijfendertig jaar lang zeven avonden per week in kroegen te spelen. De drummer wordt ‘Chimpansee’ genoemd en tijdens zijn solo’tje blijkt waarom. En bassist Greg Willis tenslotte, oogt een beetje als de roemruchte Haarlemse muzikant Jan Rijbroek, maar dan drie keer zo dik, en schijnt in een grijs verleden nog een tijdje bij Iron Butterfly gespeeld te hebben.
De combinatie blijkt opvallend goed te werken. Candye laat behalve haar microfoon een compleet glas Southern Comfort in haar decolleté verdwijnen, laat de zaal meezingen met ‘All you can eat (and you can eat it all night long)’ en brengt met ‘These Boobs ar made for Walkin” een wel heel eigen versie van de aloude Nancy Sinatra/Lee Hazelwood-klassieker.
,,Amerikanen begrijpen mijn teksten natuurlijk beter, maar Europeanen reageren wat minder geschokt op wat ik doe,” vertelt de zangeres even later. ,,Een paar dagen geleden zei ik tijdens een concert in Duitsland dat ik biseksueel ben. Toen riep er een man uit het publiek ‘Ik ook!’. Zoiets is in de meeste delen van Amerika ondenkbaar.”
Wie met een zoekprogramma op Internet naar Candye speurt krijgt behalve de informatie van haar platenmaatschappij ook een hele lijst pornoverzendhuizen die video’s als ‘Big Breasts vol. 3’ of bladen als ‘Voluptuous’ in de aanbieding hebben. ,,Ja ik weet het,” lacht Candye. ,,Maar daar valt natuurlijk niets aan te doen. Al die foto’s en videos zijn al minstens tien jaar oud, maar daar kunnen ze opeens weer aan verdienen. Ik heb mijzelf hier in Europa trouwens ook al als ‘Wendy’ in de winkel zien liggen, hahaha.”
Ze zit er niet mee. ,,Ik wilde bewijzen dat je als stripper best zangeres kan worden. En dat je als grote maten pornoster echt wel een goed stel hersens in je hoofd kan hebben,” zegt ze met een ontwapenende lach, terwijl ze een warme hand op mijn dij legt. ,,Weet je, toen ik nog een pornomodel in East Los Angeles was, toen was ik al bevriend met de jongens van Los Lobos en The Blasters. Zij namen mij ook serieus als zangeres. Ik moest eerst een platencontract in Texas en succes in Europa krijgen om ook door de rest van Los Angeles serieus genomen te worden. Zo gaan die dingen nu eenmaal.”

Advertenties